آینده ای را تصور کنید که در آن شهرهای ساحلی آشنا - آن مناظری که خاطرات و امیدهای بی شماری را در خود جای داده اند - به تدریج توسط دریاهای خروشان تسخیر می شوند. این یک سناریوی علمی تخیلی نیست، بلکه واقعیت تلخی است که مناطق ساحلی در سراسر جهان با شتاب گرفتن تغییرات آب و هوایی با آن روبرو هستند. سوال فوری پیش روی سیاستگذاران: چگونه می توان از خطوط حیاتی اقتصادی ساحلی و ایمنی ساکنان در برابر افزایش سطح دریا محافظت کرد.

دفاع ساحلی فراتر از دیوارهای دریایی ساده گسترش می یابد، که نشان دهنده یک چالش سیستمی است که ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی را در بر می گیرد. ضرورت آن در سه حوزه مهم آشکار می شود:

در سطح جهان، به استثنای آفریقا، مراکز جمعیتی به طور نامتناسبی در امتداد خطوط ساحلی جمع می شوند. ترکیبی از دسترسی حمل و نقل، فرصت های شغلی و محیط های زندگی مطلوب، مناطق ساحلی را به بهترین مکان برای سکونت تبدیل می کند. با این حال، این تمرکز ارزش های گزاف زمین را ایجاد می کند - قیمت املاک ساحلی معمولاً بسیار بیشتر از میانگین های داخلی است - و حفاظت از این دارایی های با ارزش بالا و زیرساخت های حمایتی آنها را به یک هدف دفاعی اولیه تبدیل می کند.

مناطق ساحلی به عنوان نیروگاه های اقتصادی عمل می کنند. بنادر به عنوان گره های حیاتی در شبکه های تجارت جهانی عمل می کنند و اکثر محموله های وارداتی/صادراتی را اداره می کنند. صنایع متعددی به مزایای حمل و نقل ساحلی و موقعیت جغرافیایی بستگی دارند. زمین های ساحلی صاف ساخت جاده و راه آهن را تسهیل می کند، در حالی که بنادر ماهیگیری نشاط اقتصادی منحصر به فردی را فراهم می کند. رونق گردشگری جهانی اخیر اهمیت ساحلی را بیشتر کرده است. به عنوان مثال، در ایرلند شمالی، هتل‌های ساحلی، استراحتگاه‌ها و اردوگاه‌ها بازدیدکنندگان بین‌المللی را جذب می‌کنند و باعث ایجاد اشتغال و درآمد قابل توجهی می‌شوند. مکان‌های دیدنی مانند محله تایتانیک، زمین گلف رویال کانتی داون، و جاینتز کازوی تأثیر اقتصادی ساحلی گردشگری را نشان می‌دهند.

گرمایش زمین به عنوان یکی از مهم ترین چالش های بشریت است. ذوب شدن یخچال‌های طبیعی و گسترش حرارتی آب دریا سطح اقیانوس‌ها را بالا برده است - آب‌های ساحلی بریتانیا 16.5 سانتی‌متر افزایش یافته است. ادامه صعود مناطق کم ارتفاعی مانند هلند و بنگلادش را به خطر می اندازد و اقدامات دفاعی پیشگیرانه ساحلی را به یک ضرورت فوری تبدیل می کند.

خطوط ساحلی در شار ثابتی وجود دارند که توسط امواج، جزر و مد و طوفان شکل می گیرند. فرسایش مزمن منجر به از دست دادن زمین، تهدید جانی و مالی می شود. طوفان‌ها و سونامی‌ها این خطرات را تشدید می‌کنند و به طور بالقوه باعث ایجاد سیل‌های فاجعه‌بار می‌شوند. بنابراین مدیریت علمی سواحل برای کاهش خطر ضروری است.

دو دسته استراتژی اصلی به تهدیدات ساحلی می پردازند: مهندسی سخت و مهندسی نرم.

این شامل سازه های ساخته شده برای مقاومت فیزیکی در برابر فرسایش و سیل است:

• دیوارهای دریایی:موانع جامد که زمین را از دریا جدا می کند.
  • جوانب مثبت:از صخره ها، زمین ها و سازه ها محافظت کنید. جلوگیری از سیل
  • معایب:هزینه های ساخت و نگهداری بالا؛ انعکاس موج ممکن است فرسایش را تشدید کند. نگرانی های زیبایی شناختی
• گروینز:موانع چوبی عمود بر ساحل.
  • جوانب مثبت:کاهش رانش در ساحل؛ تشکیل سواحل (دفاع طبیعی و جاذبه توریستی) را ترویج می کند.
  • معایب:تاثیر بصری؛ هزینه های نگهداری
• گابیون ها:قفس های فولادی پر از سنگ که در سواحل قرار گرفته اند.
  • جوانب مثبت:جذب انرژی موج؛ رسوب به دام انداختن
  • معایب:هزینه حمل و نقل مواد بالا؛ ظاهر غیر جذاب

در حالی که برای حفاظت فوری موثر است، راه حل های سخت اغلب پرهزینه، مخل محیط زیست و ناپایدار هستند - گاهی اوقات فقط مشکلات را به مناطق مجاور منتقل می کنند.

این رویکردهای کم‌تأثیر از سیستم‌های طبیعی استفاده می‌کنند:

• تغذیه ساحل:پر کردن شن و ماسه فرسوده
  • جوانب مثبت:دفاع طبیعی؛ مزایای گردشگری
  • معایب:نیاز به نگهداری مداوم دارد.
• عقب نشینی مدیریت شده:امکان فرسایش طبیعی در مناطق کم ارزش.
  • جوانب مثبت:تشكیل ساحل / باتلاق نمک را ترویج می کند. کم هزینه
  • معایب:مستلزم غرامت برای اموال از دست رفته است.

روش‌های نرم مزایای زیست‌محیطی و هزینه‌ای را ارائه می‌کنند، اما ممکن است در طول بحران‌ها فاقد فوریت باشند.

تعریف پایداری سازمان ملل در سال 1987 - «برآوردن نیازهای فعلی بدون به خطر انداختن نسل‌های آینده» - مستلزم استراتژی‌های ساحلی است تا سه تأثیر را در نظر بگیرد:

• اجتماعی:تأثیرات بر مسکن، سبک زندگی و خدمات ضروری.
• محیط زیست:پیامدهای اکوسیستم، کیفیت آب و حیات وحش.
• اقتصادی:پیامدهایی برای اشتغال، درآمد و معیشت.

این مقصد گردشگری مدت‌هاست که با فرسایش و سیل خیابان‌های اصلی مبارزه کرده است و رویکرد خود را طی دهه‌ها تطبیق داده است:

رشد گردشگری پس از جنگ جهانی دوم، اقدامات حفاظت از ساحل را برانگیخت. گروین ها ماسه را به دام انداختند اما به چرخه های جایگزینی یک دهه ای نیاز داشتند. گابیون ها راه حل های موقتی ارائه کردند اما در طوفان های زمستانی خراب شدند.

یک پروژه 4 میلیون پوندی در سال 2007 دیوارهای دریایی موجود را مرتفع و منحنی کرد. این طرح در حالی که از زیرساخت ها محافظت می کرد، انرژی امواج را منعکس می کرد و از دست دادن شن و ماسه را تشدید می کرد و تخریب زیستگاه را تشدید می کرد.

از نظر اقتصادی،دفاع سخت از دارایی های ارزشمند گردشگری علیرغم هزینه های بالا محافظت می کند.از نظر زیست محیطی،چندین دهه مداخله سواحل و اکوسیستم ها را تخریب کرده است.از نظر اجتماعی،حفاظت‌ها به نفع ساکنان و بازدیدکنندگان است، اما مناطق مجاور با خطرات فرسایش بیشتری روبرو هستند.

این مورد مبادلات پیچیده ذاتی در مدیریت ساحلی را نشان می‌دهد - هیچ راه‌حل کاملی وجود ندارد، فقط تعادل‌های مختص زمینه‌ای بین اولویت‌های رقیب وجود دارد.