Innowacyjny projekt renowacji o wartości 4 milionów dolarów wzdłuż rzeki Harlem stworzył ekonomiczną, trwałą i przyjazną dla środowiska linię brzegową, która służy jako wzór dla przyszłych projektów.

Wzdłuż rzeki Harlem, pomiędzy 139 a 145 ulicą na Manhattanie, stalowa ściana z pali zabezpieczająca brzeg rzeki uległa rozległej korozji i rozwinęła dziury. Woda wnikająca do otworów podczas przypływu i wydostająca się podczas odpływu usuwała glebę zza ścian, tworząc duże zapadliska, które pochłaniały chodniki i nasadzenia wzdłuż zaniedbanego nabrzeża.

Departament Parków i Rekreacji Miasta Nowy Jork zaangażował firmę Dewberry, New York, do zaprojektowania nowej konstrukcji nabrzeżnej o długości 2000 stóp, która wspiera życie w estuarium, redukuje energię fal, zapewnia zieleń i umożliwia bezpieczny dostęp.

Po rozważeniu kilku alternatyw, firma Dewberry wybrała gabiony do projektu renowacji. Gabiony to kosze z siatki drucianej wypełnione kamieniami, które są ze sobą połączone w celu utworzenia ściany oporowej.

Stwierdzono, że gabiony są ekonomiczne, trwałe i możliwe do zainstalowania. Porowate i elastyczne konstrukcje zapewniają siedlisko dla stworzeń morskich i sprzyjają wzrostowi traw słonych bagien.

Fale docierające do linii brzegowej znikają, gdy uderzają w gabiony, wyjaśnia Sufian Khondker, szef inżynierii zasobów wodnych w Dewberry. „Wyjątkowość projektu polega na tym, że pochłania on energię fal i nie odbija jej z powrotem, powodując turbulencje wzdłuż ściany.”

W rzekach pływowych, gdzie gabiony są narażone na naprzemienne zwilżanie i wysychanie, PVC jest podatne na promieniowanie ultrafioletowe i bardziej prawdopodobne jest pękanie, co naraża drut stalowy na działanie słonej wody. 316L jest bardziej odpowiedni w środowiskach słonych i wystarczająco mocny, aby wytrzymać uderzenia łodzi.

Wyjątkowo miękkie błoto na dnie rzeki skomplikowało budowę fundamentów dla ściany gabionowej. Firma Dewberry zaleciła usunięcie jak największej ilości błota, a następnie użycie dużych kamieni otoczonych tkaniną filtracyjną w celu utworzenia elastycznego fundamentu, który uwzględnia osiadanie różnicowe. Matowanie poziomujące z betonu na wierzchu kamieni zapewniło równą powierzchnię dla gabionów.

Odwadnianie było wymagane, aby utrzymać obszar budowy w suchości. Początkowo dziury w ścianach z pali zostały załatane, aby umożliwić wykopy za ścianą. Ale system odwadniania nie nadążał z dużymi ilościami wody wnikającej przez załatane ściany i połączenia pali.

Zamiast tego duże kamienie zostały umieszczone pod wodą, a puste przestrzenie wypełniono betonem tremie. Po osadzeniu się kamieni, system odwadniania był w stanie obniżyć poziom wody do wierzchu kamieni, umożliwiając suchą budowę maty poziomującej i gabionów.

Wzdłuż linii brzegowej dwa odcinki ściany gabionowej zostały obniżone, aby utworzyć baseny pływowe, które wypełniają się wodą podczas przypływu. Duże kamienie otaczające baseny pozwalają ludziom siedzieć nad brzegiem wody.

Istniejąca zatoka na południowym krańcu ściany gabionowej została zablokowana przez duże kawałki betonu i śmieci. Przeprojektowanie zatoki usunęło bloki betonowe nad linią brzegową, spłaszczyło zbocze i umieściło duże, płaskie, naturalne kamienie nad linią wysokiej wody, aby stworzyć miejsce do siedzenia.